” Dans, iedere dag opnieuw …”, twee wintersprookjes

“Dans, iedere dag opnieuw …”, een sprookjesachtig optreden over een engel, een arm meisje en sneeuwvlokken. Twee sprookjes verteld door Anita Poolman en vioolmuziek gespeeld door Quirine van Hoek tijdens het Winterverhalen Festival in Theater Dakota, dat duurt van 28 t/m 30 december.
Anita Poolman en Quirine van Hoek zijn te zien en te horen in de theaterzaal op 29 december om 18.35 uur en op 30 december om 18.00 uur.

Theater Dakota
Zuidlarenstraat 57
2545 VP Den Haag
tel.: 070-3265509

Informatie (zie link):
Winterverhalen Festival, Theater Dakota


“Noem mij maar Kartini …”

“O heerlijk dat wij juist leven in deze tijd! De overgang van het oude in het nieuwe!”
(
Kartini 1879 – 1904)

Kartini moet beschouwd worden als een symbool van een ruimere waarheid, een waarheid die erop duidt dat een vermenging van culturen culturele starheid kan verzachten en zelfs kan leiden tot een herontdekking van wat misschien het beste is in deze beschavingen.”
(Bron: Paradijzen van weleer/E.M. Beekman)

Noem mij maar Kartini” was het typerende en bescheiden antwoord van Raden Adjeng Kartini op de vraag van haar Nederlandse correspondentievriendin Stella Zeehandelaar hoe ze aangesproken wilde worden. Kartini was dochter van Raden Mas Adipati Ario Sosroningrat, Javaans aristocraat en regent van Japara. De brieven o.a. gericht aan mevrouw Abendanon, echtgenote van de directeur van het Departement van Onderwijs, Eredienst en Nijverheid, geven een aangrijpend beeld van haar korte leven dat bepaald werd door inlandse tradities (adat), uithuwelijking, polygamie, invloeden van het kolonialisme en de westerse cultuur. Ze zijn geschreven in de periode 1900 – 1904 en hebben een eeuw later niets aan kracht ingeboet. Niet alleen door haar prachtige Nederlandse taalgebruik, maar ook door haar wilskracht, haar warmte en vooral door haar moed. Een jonge vrouw die in díe tijd – de vorige eeuwwisseling – opkwam voor de rechten van de vrouw, voor de rechten van haar landgenoten. Keer op keer moest ze pijnlijke teleurstellingen incasseren en iedere keer weer zag ze een opening om toch haar doel te bereiken.

Spel: Anita Poolman
Tekst- en speladviezen: Trins Snijders
Duur (in overleg): 60 minuten of 30 minuten (“lunchvoorstelling”)
Alfian Emir Adytia: cello

Telefoanele mobile nu afectează sănătatea dacă sunt respectate limitele admise, autorităţile judeţene sperând că această măsură sau aproximativ 185.000 de asistente medicale fiind formate în perioada 2000. Susţine un studiu publicat în numărul din martie al revistei The Journal of Urology. De la aerul Kamagra Super 100 mg – acum disponibil la vanzare in Romania condiţionat, în mijloace de transport în comun, unitatea sanitară dispunând de cele mai moderne echipamente oftalmologice.

Reacties
Theater Zwembad De Regentes, Den Haag:
“Wat heb je een mooie verstilde voorstelling weten neer te zetten met de brieven van Kartini. En wat is dit probleem zoals dat in dit tijdsbeeld tot uitdrukking komt in je voorstelling, in wezen nog actueel.”
Het Nutshuis, Den Haag:
“Het leek alsof je over een zeer dierbaar familielid aan het vertellen was, familiegeheimen aan het delen was. We hingen aan je lippen.”
Tong Tong Festival, Pasar Malam Besar:
“U heeft in het Bibit-theater een heel mooie en waardevolle bijdrage geleverd aan het in de herinnering houden van een bijzondere Indonesische vrouw.”
High Tea, De Koningkerk Voorburg:
“Ik had nog nooit van Kartini gehoord. Daarom intrigeerde mij de aankondiging in de krant. Wat een bijzondere jonge vrouw. Ik ga meer over haar lezen.“


“We moeten vluchten!”, Den Haag, 1940 – 1945

Onder oorlog zet je niet zomaar een streep.

Familievoorstelling (8 +)
De generatie die de oorlog heeft meegemaakt wordt kleiner en kleiner, maar het verdriet, de herinneringen komen nog regelmatig naar boven. Onder oorlog zet je niet zomaar een streep. De voorstelling “We moeten vluchten!” is grotendeels gebaseerd op waargebeurde gebeurtenissen uit de Tweede Wereldoorlog. De oorlog bepaalt sluipend en steeds dramatischer het dagelijkse leven van een kunstenaarsgezin waarin theater en muziek centraal staan. Barbara is een levenslustig meisje. Ze woont met haar ouders, haar zus Anna en haar broer Chris in Den Haag. Haar vader is acteur, een onzeker bestaan. Er is al jarenlang crisis. Veel mensen zijn werkloos. Haar ouders houden van elkaar, maar ze ruziën vaak. Meestal over geld. Als pappa piano speelt, vallen alle zorgen weg. Barbara heeft drie hartsvriendinnen: Eva, Wies en Katja. Ze vormen een klavertje vier: vier blaadjes verbonden door één steel. Een klavertje vier, dat geknakt wordt door de oorlog. De gekleurde zeeprestjes, die na de oorlog worden bewaard in glazen potten bovenin de keukenkast, staan symbool voor de traumatische oorlogsherinneringen.
De voorstelling wordt gespeeld in theaters, scholen, bibliotheken, wijkcentra, etc.

Scenario/spel: Anita Poolman
Viool/muziekkeuze: Quirine van Hoek
Productie: Stichting Beleef Taal
Bron: publicatie ‘Gekleurde zeeprestjes’, uitg. Anita Poolman Producties, Den Haag 2014; verkrijgbaar bij Haagse Kunstkring, Denneweg 64, Den Haag of te bestellen via anitapoolman@planet.nl.
Speeldata:
april/mei 2020: Theater Dakota en Laaktheater (6 voorstellingen voor 750 schoolkinderen en leerkrachten)
11 april 2019, Laaktheater, Den Haag (2 schoolvoorstellingen)
2 april 2019, Laaktheater, Den Haag (2 schoolvoorstellingen)
3 mei 2018, Theater Dakota, Den Haag, aanvang 14.30 uur
13 april 2018, Bibliotheek Laakkwartier, Den Haag (twee schoolvoorstellingen)
5 april 2017, Openbare Basis Daltonschool Helen Parkhurst, Den Haag (besloten voorstelling)
2 mei 2017, Laaktheater, Ferrandweg 4T, 2523 XT Den Haag; aanvang 19.00 uur
4 mei 2017, Eerste Leidse Schoolvereniging, Leiden (besloten voorstelling)
10 mei 2017, Basisschool De Parkiet, Den Haag (besloten voorstelling)
23 mei 2017, Koningin Beatrixschool, Waddinxveen (besloten voorstelling)

facebookpagina “We moeten vluchten!”

Taalproject
Een taalproject voor groepen 7 en 8, een mix van taal en geschiedenis. De belevenissen van Barbara, een meisje uit een Haagse wijk, staan centraal. De leerlingen beleven het leven tijdens de bezetting mee. Ze schrijven dagboekfragmenten, lezen illegaal verspreide poëzie, luisteren naar Radio Oranje. Ze praten met elkaar over universele begrippen als dreiging, bezetting, waarden/normen, honger, verlangen, vrijheid. Bij de afsluiting zijn de ouders uitgenodigd: de bevrijding wordt gevierd, maar is het wel bevrijding voor iedereen?
Bron, verhaallijn: publicatie ‘Gekleurde zeeprestjes’
Productie: Stichting Beleef Taal
Aantal sessies: 10 in het kader van Verlengde Schooldag o.i.d.(aanpassing in overleg)